เครื่องเซ่น
“พ่อหนุ่ม มาเอาธูปไปให้ท่านอธิการบดีหน่อย” เสียงสั่น ๆ
ของชายสูงวัยคนหนึ่ง ได้เอ่ยเรียกเลขาหนุ่มของอธิการบดี มหาวิทยาลัยคนใหม่มาเอาธูปที่จุดไฟเตรียมพร้อมไว้อย่างเรียบร้อยไปให้ท่านอธิการบดี และหลังจากนั้นธูปก็ถูกแจกจ่ายกันไปคนละกำสองกำต่อ ๆ กันจนครบคนอย่างพอดิบพอดี
ควันธูปลอยฟุ้งออกจากมือของทุกคน ทั้งอธิการบดี คณบดี คณาจารย์ บุคลากร ตลอดจนนักศึกษามากหน้าหลายตา เป็นโขมงครันอลวนอลหม่านราวกับพนักงานเทศบาลติดเครื่องพ่นยากำจัดยุงลายตามบ้านเรือนคน
กลีบหมากกลับพูพันยาสูบ
ของหวาน ของคาว เครื่องดื่ม ผลหมากรากไม้ ตลอดจนอาหารพื้นบ้านอีสานหลายอย่างที่ถูกนำมาถวายเป็นเครื่องเซ่นไหว้ “ใครนำอะไรมาก็เอาขึ้นมาวางไว้บนโต๊ะทั้งหมดเลย” ตาจ้ำกล่าว จากนั้นก็นำธูปที่จุดเตรียมไว้จำนวนสิบหกดอกไปปักลงกับของที่วางไว้บนโต๊ะเรียงกันเป็นแถวตั้งแต่โต๊ะตัวแรกจนถึงโต๊ะสุดท้ายจนธูปในกำมือหมดพอดี
แล้วทุกคนก็แยกย้ายกันกลับ
“วันนี้อาหารเยอะแยะเลย
อิ่มหนำสำราญกันแล้วละเรา อธิการบดีคนใหม่นี้ใจดีเน๊าะ”
เสียงปูผีสาวไร้ญาติซึ่งเป็นบริวารของปู่ตาเอ่ยขึ้นหลังจากที่พึ่งได้รับของเซ่นไหว้
“โธ่ พวกเองนิไม่เบื่อบ้างหรือไง มีแต่อาหารเดิม ๆ อาหารอีสานพื้นบ้าน
ข้านิเบื่อจริง ๆ” เสียงปู่ตาพญาหมื่นตื้อ หัวหน้าวิญญาณที่เป็นคนดูแลวิญญาณทั้งหมด ซึ่งท่านเป็นผู้คอยดูแลปกป้องคุ้มครองสิ่งต่าง ๆ ในมหาวิทยาลัยแห่งนี้ กล่าวพลางถอดหายใจด้วยความเบื่อหน่าย
“ท่านปู่เบื่ออาหารอีสานอยากจะกินพิซซ่าหรอค่ะ”
ปูผีสาวถามแล้วหัวเราะเบา ๆ อย่างชอบใจ
“อีปูมึงพูดอะไร” เสียงหวานผีสาวไร้ญาติอีกตนที่อยู่เป็นบริวารของปู่ตา
“ก็กูเห็นพวกมนุษย์มันพูดกันว่า
อธิการบดีคนใหม่จบมาจากเมืองนอก น่าจะนำอาหารนอกมาถวายบ้าง เผื่อท่านปู่จะได้ไม่เบื่ออาหารเดิม ๆ พวกนี้ยังไงละ” “มึงก็พูดจาไปมั่ว”
“กูไม่ได้มั่ว” ผีสาวทั้งสองถกเถียงกันใหญ่
“เอ้า ๆ หยุด ๆ อย่าเถียงกัน ไอ้พวกนี้ ว่าแต่ พิซซ่าที่เองพูดมา มันเป็นยังไงล่ะอีปู” ปู่ตาพูดตัดความรำคาญและถามเรื่องพิซซ่าอาหารนอกด้วยความสงสัย เพราะตนก็เบื่ออาหารอีสานเหล่านี้อยู่ไม่ใช่น้อย
“เอ้า ๆ หยุด ๆ อย่าเถียงกัน ไอ้พวกนี้ ว่าแต่ พิซซ่าที่เองพูดมา มันเป็นยังไงล่ะอีปู” ปู่ตาพูดตัดความรำคาญและถามเรื่องพิซซ่าอาหารนอกด้วยความสงสัย เพราะตนก็เบื่ออาหารอีสานเหล่านี้อยู่ไม่ใช่น้อย
“ฉันเคยกินตอนสมัยยังเป็นมนุษย์
แต่ก็จำรสชาติมันไม่ได้นี้ก็ตายเป็นผีมานานแล้ว แต่ถ้าท่านปู่อยากรู้อยากลองชิม ก็ลองไปเข้าฝันอธิการบดีคนใหม่ดูสิ”
ปูผีสาวพูดแนะนำท่านปู่ “เออ ดี ๆ
ข้านิเบื่ออาหารพวกนี้เหลือเกิน ว่าแต่ไอ้อธิการบดีคนใหม่นิมันพักอยู่ที่ไหน
ขอที่อยู่มันสิ ข้าจะไปเข้าฝันบอกมันคืนนี้เลย” “ได้เลยท่านปู่
อีปูจัดให้”
ในคืนวันนั้นนั่นเองยังไม่ทันที่ฟ้าจะสว่างเวลาได้ร่วงเลยวันใหม่มาไม่กี่นาที ขณะที่ทุกคนกำลังนอนหลับอย่างสุขสำราญพายุห่าใหญ่ก็กระหน่ำมาอย่างไม่รู้สาเหตุ
ฝนตกลงมาอย่างไม่ปราณี เมฆจับกันก้อนใหญ่เสียงฟ้าผ่าไม่ขาดสายปานจะกลืนกินสรรพสิ่งทั้งหลายที่อยู่ภายใต้นภาทั้งที่ช่วงนี้อยู่ในช่วงฤดูร้อนและวันนี้ทั้งวันท้องฟ้าก็โปร่งแจ้งไม่มีทีท่าจะมีพายุ
มัจจุราชได้ลงโทษเสียแล้ว
ขณะนั้นอธิการบดีคนใหม่ได้ฝันเห็นชายสูงวัยรูปร่างกำยำผิวดำเข้มแต่งตัวทรงเครื่องกับเจ้าเมืองสมัยก่อน มือซ้ายชี้หน้าพูดว่า เองเอาอะไรมาให้ข้ากินจากนี้ไปไม่ต้องเอามาอีก จงเอาพิซซ่ามาถวาย
ไม่อย่างนั้นข้าจะพังชีวิตเจ้าให้วอดวาย แล้วก็สะดุ้งตื่นคิดว่าเรื่องที่ฝันช่างน่าประหลาดต้องเกี่ยวกับปู่ตาแน่
ๆ
เช้าวันรุ่งขึ้นพิซซ่าถูกนำมาถวายสมใจปู่ตา และในไม่กี่ชั่วโมงต่อมาก็มีเสียงและกลิ่นอันไม่พึ่งประสงค์ดังออกมาจากในห้องพักของปู่ตาทั้งวันทั้งคืน
“มีมนุษย์นำพิซซ่ามาถวายอีกแล้วท่านปู่”
ปูผีสาวตะโกนเรียกปู่ตา “อืม
พวกเอ็งพากันกินเลย” ปูผีสาวและบริวารภูตผีตนอื่นพากันดีใจ นำพิซซ่าไปแบ่งกันกินอย่างเอร็ดอร่อย
“อีหวานมานี่สิ” ปู่ตาเรียกหวานผีสาว“ไปเข้าฝันตาจ้ำพร้อมบอกว่าพิซซ่าพอแล้ว
ข้าอยากกินอาหารอีสานบ้านเราเหมือนเดิม” “เอ้า ได้ยินตาจ้ำจุดธูปบอกว่า ในวันนี้ช่วงบ่าย ๆ จะมีเศรษฐีนำพิซซ่ามาถวายแก้บนอีก เก้าสิบเก้าถาดเลยนะคะ” “หะ อะไรนะ โอ้ย ๆ ข้าไม่เอา” “ทำไมละคะท่านปู่” ทันใดนั้นเสียงและกลิ่นอันไม่พึ่งประสงค์ก็ดังออกมาจากปู่ตาอย่างชัดเจน “อีหวานเข้าใจแล้วละคะ ท่านปูไปเข้าห้องน้ำเถอะค่ะ”
..........................................
จากหนังสือรวมเรื่องสั้น ใครในศาล
เรื่องสั้น เรื่อง เครื่องเซ่น
เขียนโดย ก๋ามเอิญ คำ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น