เรื่องสั้น เรื่องที่ 12 เรื่อง บน

บน

          ดวงตะวันยังไม่ทันลับขอบฟ้า ความมืดก็ถาโถมเข้ามาแล้ว “ใครกำลังเดินเข้ามาพวกมึงดูสิ” เสียงของท่านปู่ตา หัวหน้าวิญญาณผีทั้งหลายที่สิงสถิตอยู่ ณ ศาล แห่งนี้ ประจำสถาบันการศึกษาแห่งหนึ่ง

          “ใครก็ไม่รู้ครับ จะมาทำอะไรกลางค่ำกลางคืน” แสงบริวารผีของปู่ตาตะโกนตอบด้วยความสงสัยในตัวของชายวัยรุ่นคนหนึ่งที่กำลังเดินเข้ามายังบริเวณหน้าศาล

          “สาธุ คุณปู่คุณย่าคุณตาคุณยาย ที่สิงสถิตอยู่ ณ บริเวณนี้ ช่วยลูกด้วย ขอให้ลูกสอบผ่านกับเพื่อน ๆ คนอื่น ๆ ด้วยนะครับ อย่างได้ติด F ในวิชา การบริหารจัดการป่าไม้อีกเลย สอบครั้งที่สามแล้ว ถ้าลูกสอบผ่าน ในวันศุกร์ของสัปดาห์นี้ ลูกจะแก้บนในวันเสาร์ สิ่งที่ลูกจะนำมาถวาย คือ เหล้าหนึ่งเมาไปเลย สาธุ” ต้นกล้า นักศึกษา ชั้นปีสุดท้าย ของคณะวิทยาศาสตร์ มาบนบานขอให้ปู่ตาช่วยเหลือตนเองในสอบผ่านและได้สำเร็จการศึกษากับเพื่อน ๆ

          “โอ้ หนึ่งเมา ท่านปู่สนใจไหมครับ ศาลเราไม่ได้จัดปาร์ตี้ฉลองสังสรรค์ แบบศาลบ้านอื่นมานานแล้วนะครับ ถ้าเราได้เหล้าจากไอ้หนุ่มนี้ หนึ่งเมา หมายถึงว่า มันคงจะนำเหล้ามาถวายจำนวนไม่อั้น เราก็จะสามารถเชิญแขกมากมายเพื่อมาร่วมงานที่ศาลของเราได้สบาย ๆ ท่านปู่สนใจจัดงานปาร์ตี้ครั้งนี้ไหมครับ” แสงวิญญาณผีคิดสนุกสนานกับของที่ต้นกล้าจะนำมาถวายในอีกไม่ช้านี้

          “ก็ดีเหมือนกัน เราไม่ได้จัดปาร์ตี้ที่ศาลนานแล้ว ไอ้แสงมึงส่งข้อความทางไลน์ไปบอกวิญญาณภูตผีบ้านอื่น ๆ ให้มาร่วมงานปาร์ตี้ครั้งนี้ด้วยนะ เชิญมาให้เยอะ ๆ บอกว่า ศาลเรามีปาร์ตี้ในวันเสาร์นี้” ปู่ตาบอกแสงบริวารผีคนสนิท “ได้เลยครับท่านปู่ จัดให้ครับ” แสงตอบกลับด้วยความดีใจ

          เมื่อถึงวันเวลาดังกล่าว ต้นกล้านักศึกษาหนุ่ม กลับลืมนำสิ่งที่ตนบนบานไว้กับปู่ตามาถวาย ทำให้ปู่ตาเสียหน้าแล้วผิดคำพูดกับวิญญาณผีทั้งหลายที่แสงต่างเชิญมาร่วมงานปาร์ตี้ ปู่ตาโมโหมาก บอกแสงไปเข้าฝันและจัดการข่มขู่ต้นกล้าให้หลาบจำ

          ต้นกล้านักศึกษาหนุ่มจึงรีบนำของที่ตนบนไว้มาถวาย คือ เหล้าหนึ่งขวด แล้วต้นกล้าก็แจ้งปู่ตาว่า “ลูกนำของมาถวายแล้วนะครับ ขอบคุณท่านปู่มาก ๆ ที่ช่วยเหลือ วันหลังลูกจะมาบนอีกนะครับ แก้บนช้าไปหน่อยแต่ก็คงจะถูกต้องสมใจแล้วนะครับ”

          ปู่ตากับแสงวิญญาณผี ยิ่งโมโหมากเข้าไปกันใหญ่ เพราะของที่ต้นกล้านำมาถวายดันไม่ได้เป็นไปอย่างที่ตนคิด “โถ่ ไอ้หนุ่มคนนี้ กูจะทำยังไงกับมันดี บอกกูว่าจะถวาย เหล้าหนึ่งเมา ยิ่งใหญ่มาก กูก็หนึ่งว่า หนึ่งเมาคือ จำนวนไม่อั้น เพราะผีที่เก่งกาจอย่างกูกินเท่าไหร่ก็ไม่เมา แต่มึงกับถวายแค่หนึ่งขวด ขวดใหญ่กูไม่ว่าหรอก นี้แค่ขวด M150 โถ่เอ้ย หลงกลคำพูดของไอ้พวกมนุษย์จริง ๆ”

          “ดังคำโบราณเขาสอนไว้ว่า อย่างไว้ใจทางอย่างวางใจคน จำไว้นะไอ้แสงผีแก่ ๆ อย่างเรา อย่าเชื่อคำพูดมนุษย์อีก” ปู่ตาสอนแสงวิญญาณผีด้วยความไม่พึงพอใจ แต่ก็รู้สึกว่า การกำขี้ก็คงจะดีกว่าการกำตด

                                                       .........................................

จากหนังสือรวมเรื่องสั้น ใครในศาล

เรื่องสั้น เรื่อง บน

เขียนโดย ก๋ามเอิญ คำ 

เรื่องสั้น เรื่องที่ 11 เรื่อง อาหารป่า

อาหารป่า

          ช่วงเวลาของแสงอรุณที่กำลังโผลพ้นขึ้นมาให้ความสว่างไสวไปทั่วพื้นแผ่นดิน “เช้าวันนี้กูขอนัดประชุมพวกมึงทุกคน มาพร้อมหน้าพร้อมตากันไหม” “พร้อมครับ พร้อมค่ะ” วิญญาณภูตผีบริวาณทั้งหลายต่างพากับตอบท่านปู่ตา หัวหน้าวิญญาณที่คอยปกป้องคุ้มครองดูแลรักษาทั้งสิ่งที่เป็นมนุษย์และสิ่งที่ไม่ใช่มนุษย์ทั้งหลายในอาณาเขตบริเวณนี้

          “เราก็อยู่ที่นี่มาหายร้อยปีแล้ว รู้สึกดีใจที่มีบริวารเพิ่มขึ้นและน้อยลง บางท่านก็มาเพิ่มส่วนบางท่านเก่า ๆ ก็พากันสร้างบุญสร้างกุศลไปเกิดในภพภูมิที่ดีแตกต่างกันออกไปตามเส้นทางเดินของใครของมัน วันนี้เรามาฉลองกันหน่อยนะ เอ้า ชนแก้ว” วิญญาณผีปู่ตาจัดปาร์ตี้ฉลองเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้บริวารโดยมีภูตผีวิญญาณจากหมู่บ้านในละเวกใกล้ๆมาร่วมงานในครั้งนี้ด้วย

          “รังอะไรอยู่บนศาลหรอจ๊ะท่านปู่รูปหล่อ” จันทรวิญญาณผีรุ่นราวคราวเดียวกันกับปู่ตาซึ่งอาศัยอยู่ในศาลของหมู่บ้านถัดไปที่มาร่วมงานถามปู่ตาด้วยความสงสัย “อ่อ นี้รังไข่มดแกงจ๊ะน้องสาว” วิญญาณผีปู่ตาตอบ “รังใหญ่มากเลยนะคะ คงจะดูแลรักษาเป็นอย่างดี” “ใช่แล้ว พี่ดูแลรักษามาหลายสิบปีแล้วจ๊ะ แต่ก็ไม่ได้หวงนะ ใครขอก็จะให้ แบ่งปันกันไป” “ใจดีจังเลยจ๊ะ สมกับเป็นที่รักใคร่ของวิญญาณภูตผีทั้งหลายในบริเวณนี้” วิญญาณผีคุณยายจันทรกล่าวชื่นชมวิญญาณผีปู่ตาแล้วกล่าวลาพร้อมเดินทางกลับที่อยู่อาศัยของตนเอง

          ช่วงบ่ายอากาศร้อนจัด ไอแดดผาดเผาไปทั่ว ซึ่งก็เป็นธรรมดาของอากาศ ณ สถานที่แห่งนี้ มีสองตายายผ่านมานั่งพักบริเวณนี้ ปู่ตาได้ยินสองตายายคุยกัน และยายก็จุดธูปเหมือนมีเหตุด่วนเหตุร้ายให้ปู่ตาช่วยเหลือด้วยถ้อยคำที่ส่งเสียงแผ่ว ๆ ว่า “วันนี้ลูกออกมาหาของป่าไปขาย ไม่พบอะไรเลย ท่านปู่เอ้ย ลูกขอนั่งพักตรงนี้หน่อยก็แล้วกัน มาหาของป่าไปขายยังไม่ได้อะไรไปขายเลย ซวยซ้ำหวังมาหาอาหารลองท้องเอาดาบหน้ากับผัว แต่กลับไม่มีอะไรให้กิน นี้ลูกก็ยังไม่ได้กินอะไรกันตั้งแต่เช้า โอ้ย ๆ มีกันแค่สองตายาย ลูกเต้าก็ไม่มีกับเขา ถ้าท่านปู่ใจดีเวทนาสงสารพวกเราสองผัวเมีย ก็ช่วยให้เจอของป่าดี ๆ สักอย่างได้พอมีอาหารลงท้องต่อชีวิตด้วยเทอญ ลำพังแข่งขาก็ไม่ค่อยจะดีทั้งคู่ หาของป่าเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว ไม่รู้จะไปต่อทางไหน ช่วยลูกให้ได้พบเจอสิ่งดี ๆ ด้วยนะปู่นะ สาธุ”

          เมื่อปู่ตาได้ยินคำกล่าวของยายคนนั้นจบลงก็รู้สึกสงสารและเวทนา จึงตัดสินใจดลบันดาลให้ทั้งคู่เห็นรังไข่มดแดงขนาดใหญ่ที่อยู่บริเวณบนกิ่งของต้นตูมกาขนาดใหญ่ อยู่เหนือขึ้นไปบนหลังคาของศาลปู่ตา ทั้งคู่เห็นไข่มดแดงรังใหญ่บนต้นตูมกา ซี่งไม่เคยเห็นที่ใดมาก่อน รู้สึกดีใจมาก จึงคิดหาวิธีจะนำรังไข่มดแดงนี้ลงมา 

          “ยายใจเอ่ย วันนี้เรารอดแล้วแหละ เจอรังไข่มดแดงขนาดใหญ่นี้คงจะได้เป็นอาหารมากินได้ทั้งวัน และที่เหลือยังนำเอาไปขายต่อที่ตลาดต่อทุนชีวิตได้อีกด้วย” ตาอุ่นพูดกับยายใจด้วยความดีใจ “โอ้ย ขอบคุณปู่ตานะท่านปู่เอ้ย ศักดิ์สิ่งจริง ๆ ขออะไรก็ได้ปุบปับได้ดั่งใจจริง ๆ ” ยายใจยกมือกผวานาขอบคุณปู่ตา

          “ยายใจเอ้ย เดี๋ยวมานะ ปวดเหยี่ยวมาก ๆ อย่าพึ่งแหย่รังไข่มดแดงนะ แหย่ไม่เป็นมันจะพังก่อน ไปเหยี่ยวแถว ๆ นี้เดี๋ยวมา” ตาอุ่นพูดกับยายใจแล้วเดินจากไป

          ยายใจเห็นว่าตาอุ่นไปนานว่าจะไปตามไม่รู้ว่าตาอุ่นเป็นอะไรหรือป่าว แต่กลับได้ยินเสียงกลุ่มวัยรุ่นมาแถวๆบริเวณนี้ ยายใจกลัวมาคงจะเป็นกลุ่มวัยรุ่นออกหาของป่าเหมือนกัน กลัวว่าจะมาแย่งรังไข่มดแดงของตน ยายใจจึงตัดสินใจหาอุปกรณ์แล้วทำการแหย่ไข่มดแดงด้วยตัวเอง

          รังไข่มดแดงอยู่สูงทำให้ยายใจทำไม่ถูกวิธีและพลาดพลั้งในการแหย่ไข่มดแดง ไข่มดแดงส่วนหนึ่งยายใจนำมาได้ แต่อีกส่วนตกลงจากกิ่งของต้นตูมกาหล่นลงไปใส่ในบริเวณหลังของศาลปู่ตา แล้วกลุ่มวัยรุ่นที่ทำการหาของป่าอยู่ก็มาพบยายใจ ยายใจตกใจกลัวว่ากลุ่มวัยรุ่นนี้จะมาแย่งไข่มดแดงของตน จึงรีบเดินหนีไป 

           ในขณะนั้นตาอุ่นเดินมาพอดี ยายใจจึงถามว่า “หายไปไหนมา นานมาก ๆ เรารีบไปกันเถอะพวกวัยรุ่นนี้มาหาของป่ามันจะมาแย่งไข่มดแดงเรา ฉันหาแหย่ไข่มดแดงได้จำนวนหนึ่งแล้ว รีบไปกันเถอะ” ตาอุ่นกับยายใจจึงรีบจากไป

          ปู่ตานั่งอยู่ในบริเวณศาลด้วยอาการปวดแสบปวดคนไปทั่วทั้งร่างกาย เหตุกาณ์เกิดจากที่ยายใจแหย่ไข่มดแดงตกลงมาใส่หลังคาศาล แล้วมดเหล่านี้ก็พากันไต่เต็มศาลมากัดปู่ตาและบริวารวิญญาณผีตนอื่น ๆ ได้รับความเดือดร้อนถูกมดแดงกันกัดไปทั่วเป็นแผลไปทั่วร่างกาย

          ปู่ตาบ่นพึมพำ “นี้ละน้อคำโบราณสอนไว้ว่า ทำคุณบูชาโทษโปรดสัตว์ได้บาป ตั้งใจจะให้รังไข่มดแดงกับตายายคู่นั้น แต่กลับซวยซะเอง โอ้ย ๆ คัน ๆ”

.........................................

จากหนังสือรวมเรื่องสั้น ใครในศาล

เรื่องสั้น เรื่อง อาหารป่า

เขียนโดย ก๋ามเอิญ คำ 

เรื่องสั้น เรื่องที่ 10 เรื่อง บริวาร

บริวาร

          “บริวารกูนี้มีน้อยจังเลย อยากได้บริวารเพิ่ม ไว้เป็นเพื่อนเล่น มึงว่าไหม ไอ้ครอง” วิญญาณผีปู่ตาที่ปกป้องคุ้มครอง ณ บริเวณสถานบันการศึกษาในระดับมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งบ่นพึมพำกับบริวารผีตนที่ตนเองสนิท

          “เวลามาบนบานศาลกล่าวมีแต่ นำอาหารการกินมาถวาย กูกินจนอ้วนถ้วนสมบูรณ์แล้ว อยากจะลดหุ่นบ้าง เอาบริวารมาถวายเพิ่มไม่ได้หรอว่ะ ไม่อยากได้อาหารแล้ว นี้ก็เต็มศาลไปหมด จนต้องประกาศแจกจ่ายไปยังศาลอื่น ๆ ที่อยู่ในละเวกใกล้เคียง” วิญญาณผีปู่ตาบ่นกับบริวารที่ตนสนิท

          “ไอ้พ่อหนุ่มนี้มันคนประเทศไหนบ้านไหนเมืองไหนว่ะ มาดูสิไอ้ครอง” วิญญาณผีปู่ตาเรียกครอง วิญาณผีชราสูงที่เป็นบริวารสนิทมารับใช้ “ผมก็ไม่ทราบเหมือนกันแต่คนไม่ใช่มนุษย์แถวนี้แน่นอน” “แล้วมันมาไหว้บนบานหรือกล่าวอะไรกับกูว่ะ พูดภาษาอะไรกูแปลไม่ออก มึงแปลให้กูดูสิ” วิญญาณผีปู่ตาสั่งครองวิญญาณบริวาร

          “นี้เขาเรียกว่า ชาวต่างชาติ เขาคงจะพูดภาษาบ้านเกิดเมืองนอนเขาสิท่านปู่ เราต้องไปตามหา วิญญาณผีที่เป็นชาวต่างชาติมาแปลให้” ครองบอกปู่ตา “อ่อ อีเชอรี่ไง วิญญาณผีฝรั่งที่มาอาศัยอยู่ศาลข้างๆมันเป็นผีฝรั่งมาเกิดอุบัติเหตุตายแถวนี้ วิญญาณมันคงไม่มีค่าเครื่องบินกลับประเทศเลยอาศัยอยู่แถวนี้ไปก่อน ไปเรียกมันมาแปลให้กูฟังสิไอ้ครอง” “ได้ครับปู่ตา” ครองตอบรับคำที่ปู่ตาสังแล้วรีบไปตามเชอรี่ผีฝรั่งที่อาศัยอยู่ในบริเวณศาลของหมู่บ้านถัดไป

          “ไอ้หนุ่มนี้มันคือ อาจารย์คนใหม่ของมหาลัยค่ะท่านปู่ มันพึ่งสอบได้งานที่นี้มีหน้าที่สอนนักศึกษามันเหงา มันเลยมาบนขอให้ได้คู่รักเป็นมนุษย์แถว ๆ แก้เหงาแล้วมันจะถวายบริวารมาอารักขาท่านปู่อย่างสมพระเกียรติ” เชอรี่วิญญาณผีสาวบอกปู่ตา

          “งั้นดีเลยกูอยากได้บริวารเพิ่มอยู่พอดี ฮ่า ๆ” ปู่ตาหัวเราะด้วยความชอบใจที่จะได้บริวารเพิ่มที่สมพระเกียรติตามคำที่อาจารย์ฝรั่งมาบนไว้   

          “เห้ย ตัวอะไรว่ะเนี๊ย รูปร่างสูงยาวสวยงามดี แต่กูไม่รู้จักวิธีเลี้ยง ไปตามอีนังเชอรี่มาให้กูถามสิ ไอ้ครอง” หลังจากที่อาจารย์ฝรั่งมาแก้บนปู่ตาด้วยบริวารใหม่ แต่ปู่ตาไม่รู้จักจึงใช้ให้ครองบริวารผีตนสนิท ไปตามเชอรี่วิญญาณผีสาวต่างชาติที่น่าจะรู้จักบริวารใหม่ที่ปู่ตาไม่รู้จักมาให้ปู่ตาสอบถาม

          “สัตว์ชนิดนี้ที่อาจารย์ฝรั่งนำมาถวาย เป็นสัตว์ต่างชาติ ลักษณะการใช้ชีวิตมันก็คล้าย ๆ กับม้า แลดูเท่กว่าม้าอีกค่ะ ทีนี้ศาลปู่ตาเท่มาก ศาลอื่น ๆ ในละเวกนี้ไม่มีบริวารเท่แบบปู่ตาอีกแล้ว” “เออ ดี ๆ กูชอบ ๆ ขอบคุณมากเชอรี่ว่าแต่ เขาเรียกมันว่าอะไร” “เขาเรียกมันว่า ยีราฟ ค่ะ”

          วิญญาณผีปู่ตานึกว่า จะเลี้ยงง่าย ดูจากรูปลักษณะภายนอกสวยงามเหมือนม้าแต่ในทางกลับกันต่างไม่มีใครรู้วิธีการเลี้ยงบริวารใหม่ชนิดนี้เลย แถวมูลของมันก็กเหม็นสาบไปทั่ว สร้างความวุ่นวายให้กับปู่ตาเป็นอย่างมาก ครองกล่าวกับปู่ตาว่า “โบราณเขาบอกไว้ว่า สวยแต่รรูปจูบไม่หอม” “เกี่ยวกันไหมว่ะไอ้ครอง มึงเอามันไปบริจาคหรือเอาไปทิ้งให้ศาลอื่น ๆ ในละเวกนี้เลยไป” ปู่ตาสั่งครองวิญญาณบริวารที่ตนสนิทให้นำบริวารใหม่นี้ไปให้ไกล ๆ ตน

.........................................

จากหนังสือรวมเรื่องสั้น ใครในศาล

เรื่องสั้น เรื่อง บริวาร

เขียนโดย ก๋ามเอิญ คำ 

เรื่องสั้น เรื่องที่ 9 เรื่อง กีฬายาวิเศษ

กีฬายาวิเศษ

“ตูมมมมม เสียงอะไรดังสนั่นสั่นสะเทือนมาถึงกู  ใครมาทำอะไรแถวนี้ พวกมึงไปดูสิ” วิญญาณผีปู่ตาหัวหน้าบริวารภูตผีทั้งหลายที่สิงสถิตอยู่ในบริเวณศาลแห่งหนึ่งในรั้วมหาวิทยาลัยสั่งให้แก้วและกาน วิญญาณผีสาวฝาแฝดตอบรับและรีบไปดูสถานการณ์ตามเสียงตูมที่ดังเมื่อสักครู่

          “ท่านปู่ เสียงตูมที่ได้ยินคือเสียงที่นักศึกษาเขาจัดกิจกรรมเปิดงานกีฬาสีของมหาลัยปีการศึกษาใหม่นี้ไง น่สนุกสนานมากเลย พวกเราไปดูมามีการแสดงโชว์ต่างๆของหนุ่มๆสาวนักศึกษารวมทั้งการแข่งขันกีฬาหลายชนิด ท่านปู่ไปดูด้วยกันไหมจ๊ะ”

“ไม่โว้ย อะไรกันว่ะ จัดงานอะไรเสียงดังรบกวนกู แถมไม่มีใครมาบอกกูอีกด้วย สนุกมากใช่ไหมไอ้พวกมนุษย์ไม่รู้จักเกรงอกเกรงใจคนอื่น คิดว่าบนโลกนี้มีเพียงมนุษย์อาศัยอยู่หรือไง ดีล่ะจะได้เห็นดีกัน”   

วิญญาณผีปู่ตาโมโหมากที่นักศึกษาจัดกิจกรรมกีฬาสีไม่แจ้ง ด้วยความโมปู่ตาจึงลงโทษนักศึกษาด้วยการสั่งพยากรณ์อากาศให้ใหม่จากที่มีไอแดดแผดเผาไปทั่วพื้นที่กลับทำให้ฝนตกหนัก จนทำให้นักศึกษาไม่สามารถดำเนินกิจกรรมไปได้ต่อ ด้วยอำนาจของปู่ตาและด้วยความโมโห จึงสั่งให้ฝนตกหนักขึ้นเรื่อย ๆ หนักจนมนุษย์หลายคนมึนงงกับสภาพอากาศที่มีการเปลี่ยนแปลงไปอย่างแปลกประหลาด “ฮ่า ๆ สมน้ำน่าไอ้พวกมนุษย์ไม่รู้จักสะแล้วว่าใครใหญ่”

          “ท่านปู่ทำอะไรอยู่จ๊ะ ออกมาดูข้างนอกหน่อยค่ะ” ในขณะที่วิญญาณผีปู่ตากำลังนอนหลับพักผ่อนอย่างสบายใจอยู่ในห้องพักบนศาลของตน ก็ได้ยินเสียงบริวารผีสาวเรียก จึงเปิดประตูออกไปดู

“ท่านปู่ทำอะไรอยู่จ๊ะ มาดูข้างนอกจ๊ะ ฝนตกหนักมากจนทำให้ท่อน้ำในมหาวิทยาลัยระบายไม่ทันตอนนี้ไหลมาถึงบันไดหน้าศาลเราแล้วอีกไม่นานคงจะเข้าไปในห้องของท่านปู่” ผีสาวแก้วกล่าวบอกท่านปู่ด้วยความตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นหลังจากที่

“เอ้าหรอ ตายแล้ว ๆ โถ่เอ้ย เออ ๆ กูสั่งให้ฝนหยุดตกก็ได้ว่ะ” วิญญาณผีปู่ตาเปลี่ยนจากอารมณ์โกรธโมโหเป็นอารณ์กังวลกลัวว่าน้ำจะไหลเข้าห้องนอนของตน

“ฝนตกหนักครั้งนี้สร้างความเสียงหายให้ศาลเราเป็นอย่างมากเลยเน๊าะว่าไหมแก้ว” ผีสาวกานถามผีแฝดผู้ผี “นี้แหละที่คำโบราณเขาสอนว่า ให้ทุกแก่ท่านทุกนั้นถึงตัว ปะกานเราไปวิดน้ำช่วยกันเถอะ ก่อนที่มันจะไหลเข้าในห้องของท่านปู่”

.........................................

จากหนังสือรวมเรื่องสั้น ใครในศาล

เรื่องสั้น เรื่อง กีฬายาวิเศษ

เขียนโดย ก๋ามเอิญ คำ 

เรื่องสั้น เรื่องที่ 8 เรื่อง รับน้องใหม่

รับน้องใหม่

“รุ่นพี่พาเรามาไหว้อะไรว่ะ นี้หรอศาลปู่ตาที่เขาว่าศักดิ์สิทธิ์ดูดิมีรูปวาดเหมือนด้วยฮ่า ๆ นี้คือ ใบหน้าที่แท้จริงของปู่ตาหรอว่ะ ตลกว่ะ ใครวาดมาถวายว่ะ กูว่าขาดอีกอย่างว่ะ แล้วจะเท่เลยถ้ามีสิ่งนี้” “สิ่งนี้คืออะไรว่ะ” โป้งถามเก่ง “ไม่บอกโว้ย” เก่งอมยิ้มแล้วหัวเราะ  

โป้งกับเก่งเพื่อนรักที่ตามกันมาเรียนมหาลัยในคณะเดี่ยวกัน จับกลุ่มซุบซิบนินทาในขณะที่รุ่นพี่กำลังพาทำพิธีไหว้ศาลปู่ตาเพื่อขอถวายตัวเป็นนักศึกษาที่จงรักภักดีต่อสถาบันซึ่งเป็นพิธีกรรมสุดท้ายของการรับน้องใหม่ของปีการศึกษาใหม่นี้

          “ไอ้เด็กพวกนี้มันพูดอะไรให้กูว่ะ เดี๋ยวได้เจอของดี นอกจากโลกมนุษย์ที่มึงอยู่มึงไม่รู้ใช่ไหมว่ามีอีกโลกที่อยู่เคียงข้าง นินทากูต่อหน้าเลยนะเดี๋ยวกูจะหักคอมึง” วิญญาณผีปู่ตาที่สิงสถิตอยู่ในรั้วมหาวิทยาลัยของปกป้องคุ้มครองผู้คนแถวนี้ พึมพำกับตัวเองด้วยความไม่พอใจ

          “น้อง ๆ คนไหนที่มีความปรารถนาจะบนบานขอพรอะไรกับปู่ตาให้ตั้งจิตอธิษฐานเลยนะคะ รับรองประสบผลสำเร็จทุกคนทุกความปรารถนาจ้า” รุ่นพี่สต๊าฟคนหนึ่งกล่าว

          “เห้ย ไอ้โป้งมึงได้ยินไหมว่ะ ถ้าศักดิ์สิทธิ์จริงงั้นกูจะขอให้คืนนี้เชลซี่ยิงเข้าสักสามลุกด้วยเทอญ เดี๋ยวลูกจะถวายของหล่อ ๆ เท่ ๆ แมน ๆ ที่วัยรุ่นเขากำลังฮิตให้ท่านปู่เลยครับผม” เก่งตั้งจิตอธิษฐานด้วยความตั้งใจยิ่ง

          หลังจากที่วิญญาณผีปู่ตาแอบฟังอยู่ก็ยิ่งสร้างความอยากรู้อยากเห็นเข้าไปใหญ่ “อะไรของมึงว่ะ ของหล่อ ๆ เท่ ๆ แมน ๆ ที่วัยรุ่นเขากำลังฮิต” “ถ้าท่านปู่อยากรู้ก็ลองให้ไอ้เด็กหนุ่มนี้มันสมหวังดูสิ” ราม วิญญาณบริวารผีของปู่ตากล่าวขึ้นเพื่อเสนอความคิดเห็นกับวิญญาณผีปู่ตา

          “เห้ย เชลชี่ยิงเข้าสามลูกจริง ๆ ว่ะ ปู่ตาศักดิ์สิทธิจริง ๆ พรุ่งนี้กูต้องซื้อของที่บนไว้ไปถวายสะแล้ว” เก่งบอกโป้งด้วยความภูมิใจ

หลังจากที่เก่งนำของที่บนไว้มาถวายปู่ตาก็ทำให้ปู่ตามึนงงกับของสิ่งนี้ แต่ก็ได้รามวิญญาณผีบริวารช่วยจัดการให้ กลางดึกคืนหนึ่งหลังจากที่เก่งนำของมาถวายปู่ตา ปู่ตารู้สึกชอบอกชอบใจกับของถวายเป็นอย่างมาก จึงไปเข้าฝันขอบคุณเก่ง แต่เก่งกลับเข้าใจผิดกลัวปู่ตา แล้วเล่าให้โป้งฟัง “ว่าปู่ตามาเข้าฝันน่ากลัวมาก รูปร่างสูงใหญ่ ผิวเข้ม ๆ ทรงผมสีแดง ๆ น่ากลัวมาก ๆ”

“แล้วมึงซื้ออะไรไปถวายปู่ตาว่ะ” โป้งถามเก่งด้วยความสงสัย “กูซื้อน้ำยาย้อมผมสีแดงไปถวายว่ะ กูอยากให้ท่านเสริมความหล่อไง เขากำลังฮิตเลยทรงผมสีแดง” “เห้ย จริงหรอว่ะ ฮ่า ๆ” โป้งอึ่งและอดขำของถวายของเก่งไม่ได้ แต่ก็คิดไปคิดมาจึงคิดออกแล้วบอกเก่งว่า “อ่อ กูนึกออกแล้ว มึงบอกว่า เหมือนฝันเห็นปู่ตาทรงผมสีแดง ๆ ใช่ปะ ก็นั่นไงปู่ตาเขามาเข้าฝันบอกมึงว่า สีย้อมผมที่ซื้อให้ ใช้แล้วนะ มึงนี้กลัวไปทั่ว ท่านอาจมาดีมาขอบคุณมึงหรือป่าว คิดดี ๆ ” โป้งบอกเก่ง

เก่งนั่งคิดทบทวนในความฝัน จึงนึกขึ้นได้ว่า ในความฝันก่อนที่ปู่ตาจะจากไปปู่ตาได้ส่งยิ้มให้ตน นั้นก็แสดงถึงความพึงพอใจไม่ใช่อารมณ์โกรธแค้นขัดเคืองใจแต่อย่างไร ทำให้เก่งนึกในทางกลับกันว่าปู่ตาคงจะตั้งใจมาขอบคุณตนเองจริง ๆ

“อย่าคิดมากเพื่อน คนโบราณเขาสอนเอาไว้ว่า ฝันร้ายจะกลายเป็นดี เชื่อกู” โป้งบอกเก่งเพื่อนรักด้วยความหวังดี

.........................................

จากหนังสือรวมเรื่องสั้น ใครในศาล

เรื่องสั้น เรื่อง รับน้องใหม่

เขียนโดย ก๋ามเอิญ คำ 

เรื่องสั้น เรื่องที่ 7 เรื่อง ป้ายใหม่

ป้ายใหม่

ช่วงบ่ายอากาศร้อนอบอ้าว ในขณะที่สายบัวปัดกวาดเช็คถูพื้นไปมาอยู่ตรงระเบียงชั้นสองที่ตึกอาคารเรียนรวม สายบัวได้แต่ขุ่นคิดในใจว่า สิ้นเดือนนี้จะเอาเงินที่ไหนให้สมศักดิ์ ผู้เป็นสามีไปหาหมอ เพื่อทำการผ่าตัดต้อลมที่ดวงตา ลำพังแค่เงินเดือนไม่กี่พันคงจะไม่เพียง เพราะสายบัวประกอบอาชีพเป็นแม่บ้าน อยู่ที่มหาวิทยาลัยใกล้บ้านมาเป็นเวลาหลายปีแล้ว ตั้งแต่สามีป่วยก็ทำให้มีค่าใช้จ่ายเยอะขึ้น

“สายบัวเป็นอะไรทำไมช่วงนี้ดูเหม่อ ๆ” แววตาเพื่อนแม่บ้านที่ทำงานด้วยกันถามสายบัวด้วยความเป็นห่วง “ฉันกลัวสิ้นเดือนนี้จะไม่มีเงินไปจ่ายค่ารักษาพยาบาลให้สามี” น่าสงารจังเลย แววตาพูดกับตัวเองใจ

“งั้นเอาอย่างนี้ไหมสายบัว ลองไปบ่นขอเลขเด็ดๆสักตัวที่ศาลปู่ตาดูสิ เพื่อจะได้โชคได้ลาภกับคนอื่นเขาบ้าง” “จะดีหรอแววตา ฉันไม่ค่อยจะดีดวงทางด้านนี้เลย อีกอย่างฉันไม่เคยซื้อหวยหรือล็อตเตอร์รี่เลยคงซื้อไม่เป็นหรอกจ๊ะ” “จะไปยากอะไร ปะฉันจะพาไปขอพรปู่ตา” แววตาพูดเสร็จก็ชวนสายบัวเดินตรงไปบริเวณหน้าสาลปู่ตา สถานที่ศักดิ์ประจำสถาบัน

หลังจากที่แววตากับสายบัวตั้งจิตอธิษฐานขอพรต่อหน้าศาลปู่ตาเสร็จ แววตาก็พาสายบัวไปซื้อล็อตเตอร์รี่ แต่สายบัวหยิบเอาเพียงหนึ่งใบเท่านั้น เพราะตนก้ไม่มีทุนจะซื้อมากนัก

“น่าสงสารจริง ๆ นางแม่บ้านคนนี้มันถึงเวลาที่จะได้โชคกับคนอื่นเขาแล้ว แต่นางแม่บ้านอีกคนยังไม่ถึงเวลาค่อยเอาก็แล้วกันนะ กูจะให้โชคเพียงคนเดียวก่อนล่ะวันนี้ เอาไปเลยโชคชั้นหนึ่ง” วิญญาณผีปู่ตาหัวหน้บริวารภูตผีทั้งหลายที่สิงสถิตอยูในสถาบันการศึกษาแห่งนี้กล่าว

เมื่อได้ยินที่นางสายบัวตั้งจิตอธิษฐานขอพร จึงมีความเห็นอกเห็นใจและพร้อมที่จะช่วยเหลือ ซึ่งก็เห็นว่านางมีบุญวาสนาที่จะได้โชคลาภพอดี

ความคิดของวิญญาณผีปู่ตาดังจนวิญญาณนายสนั่นบริวารผีตนสนิทได้ยิน จึงกล่าวขัดขึ้นว่า “ใช่ อยากช่วยเหลือนางจริง ๆ หรอท่าน ไม่ใช่เพราะ เห็นแก่ของที่นางจะนำมาถวายหรอกหรอครับ”

“โถ่ไอ้นี่ รู้ใจกูจริง ๆ ก็มีส่วน กูแค่เห็นว่า ป้ายหน้าศาลของกูมันเก่าแล้ว เห็นอีนางแม่บ้านคนนี้มันบนว่าจะสร้างถวายป้ายสวย ๆ งาม ๆ ใหญ่ๆ ให้ใหม่ ก็น่าจะดีกว่าอันเก่า แล้วอีกอย่างนางแม่บ้านคนนี้ ดวงมันกำลังจะได้โชคพอดี กูก็เลยจะสนองคุณให้มัน ก็แค่นั้น” วิญญาณผีปู่ตาพูดกับวิญญาณผีนายสนั่นเสร็จแล้วเลยอมยิ้มจากไป

นางสายบัวถูกหวยล็อตเตอร์รี่รางวัลที่หนึ่ง ถือเป็นโชคชั้นใหญ่มาก สมหวังกับการตั้งอธิษฐานขอพรกับปู่ตา นางจึงมาแก้บนโดยการนำคนงานก่อสร้างมาสร้างป้ายใหม่บริเวณหน้าศาลถวายปู่ตา ป้ายใหม่ถูกสร้างถวายขึ้นอย่างดี ทำด้วยปูนปูกระเบืองสีสันสวยงาม

วิญญาณผีในหมู่บ้านละเวกใกล้ๆก็ต่างชื่นชมกับความยิ่งใหญ่และความงดงามของป้ายใหม่หน้าศาลปู่ตา ไม่กี่วันต่อมานายสนั่นวิญญาณผีบริวารของผีปู่ตาสังเกตตเห็นอาการของปู่ตาไม่ค่อยดี ร่างกายทรุดโทรม พักผ่อนอยู่แต่ในห้องพัก จึงได้เข้ามาดูแลและสอบถามอาการของปู่ตาว่าเป็นอย่างไรบ้าง ไปทำอะไรมาทำไมถึงมีอาการเหมือนไม่ค่อยได้พักผ่อน

วิญญาณผีปู่ตาจึงเล่าให้บริวารฟังว่า “เห็นแสงสะท้อนที่มันรอดเข้ามาในห้องกูไหม” ปู่ตาถามนายสนั่น “เห็นครับ แสงอะไรทำไมมันแสบตาจัง ผมก็สะดุดตาตั้งแต่เข้ามาให้ห้องท่านปู่แล้ว”

“ก็ไอ้แสงสะท้อนของกระเบื้องป้ายใหม่นะสิ ข้อดีของมันก็ดีนะ  แต่ข้อเสียมันไอ้กระเบื้องสวยเหล่านี้มันดันสะท้อนแสงเข้ามาในห้องของกู ทำให้กูแสบตา จนไม่ได้หลับได้นอนเลยนะสิ” สนั่นได้ยินสาเหตุที่ทำให้ปู่ตาอาการทรุดโทรมกฌอดขำไม่ได้ เพราะ ตอนแรกก็เห็นปู่ตาชอบป้ายใหม่อยู่ไม่ใช่น้อย เห็นไฉนกลับกรายมาเป็นแบบนี้

“แต่เดี๋ยวกูก็ชิน ไม่เป็นไรเพื่อความยิ่งใหญ่และความสวยงามของป้ายใหม่กูยอม” วิญญาณผีปู่ตากล่าวกับบริวารของตน 

.........................................

จากหนังสือรวมเรื่องสั้น ใครในศาล

เรื่องสั้น เรื่อง ป้ายใหม่

เขียนโดย ก๋ามเอิญ คำ 

เรื่องสั้น เรื่องที่ 6 เรื่อง คำกล่าวลา

คำกล่าวลา

          “เห้ย วันนี้วันเกิดมึงอย่าลืมเลี้ยงเหล้าพวกกูนะโว้ย พวกกูขอเหล้าและมะนาวเป็นกับแกล้ม เค้กไม่ต้องนะ เดี๋ยวพวกกูจะซื้อมาเซอไพรส์มึงเอง ฮ่า ๆ ๆ” ปอร์นบอกอุ้ม ทั้งสองเป็นนักศึกษาชั้นปีที่หนึ่ง ที่พึ่งผ่านการรับน้องมาโดยการถูกรุ่นพี่มอมเหล้ากับมะนาว เกิดติดใจขึ้นมาอยากลองกินอีกครั้งในวันเกิดอุ้ม

          น้ำ นักศึกษาสาวได้ยินเพื่อนชายนัดคุยกันเรื่องจะไปซื้อเหล้ามาฉลองวันเกิด นึกขึ้นได้จึงบอกเพื่อนทั้งสองว่า “วันนี้เป็นเข้าพรรษา ราชกิจจานุเบกษา ได้มีการเผยแพร่ประกาศสํานักนายกรัฐมนตรี เมื่อวานนี้ว่า ห้ามขายเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ทุกชนิด ใครฝ่าฝืนมีทาทั้งจำทั้งปรับเลยนะ พวกแกไม่ได้กินเหล้าหรอก ตำรวจออกตรวจไปรอบๆร้านขายของเลย สมน้ำน่า ไปซื้อนมมาฉลองกันนู้นไป” น้ำบอกเพื่อนแล้วเดินจากไป

          อุ้มวิตกกังวล ไม่รู้จะไปหาเหล้าที่ไหนมาเลี้ยงเพื่อน เขาหาร้านซื้อเหล้าอยู่หลายร้านแต่ก็ไม่มีร้านใดขายให้ ถึงแม้นจะซื้อในราคาแพงแค่ไหนก็ไม่มีร้านใดกล้าขาย กลัวว่าจะโดนจับ ตำรวจก็ออกตรวจไปรอบ ๆ บริเวณร้านขายของ

          จึงตัดสินใจกลับหอ ระหว่างทางอุ้มขับรถมอเตอร์ไซค์ผ่านหน้าศาลปู่ตา ซึ่งเป็นศาลศักดิ์สิทธิ์ที่ตั้งอยู่ในรั้วมหาวิทยาลัย อุ้มกดปุ่มบีบแตรทำความเคารพและหันหน้าเข้าไปเห็นอะไรบางอย่างที่ตนต้องการ นั้นก็คือ ขวดเหล้า ซึ่งตั้งอยู่เพียงขวด ด้วยความดีใจ อุ้มจอดรถมอเตอร์ไซค์รีบเดินเข้าไปบริเวณหน้าศาลปู่ตา แล้วพนมมือขึ้นพร้อมกล่าวว่า ท่านปู่ครับขอเหล้าขวดนี้หน่อยนะครับ

          พอพูดเสร็จก็ยื่นมือไปจับขวดเหล้าเพื่อจะกลับหอ ลมกระโชกพัดมาด้วยความแรงจากทิศทางใดไม่รู้ มากระทบใบหน้าของอุ้มเข้าด้วยความแรง ในขณะที่เมื่อสักครู่นี้บรรยากาศยังเป็นปรกติ ทำให้เสียงใบไม้ปลิวเสียดสีกันไปมาตามแรงลม อุ้มยืนนิ่ง ตกใจอึ่ง ท่ามกลางบรรยากาศช่วงกลางดึกที่วังเวง น่ากลัวเหลือเกิน “ต้องมีคำกล่าวลาใด ๆ ไหมนะ” อุ้มคิดในใจแล้วตนจะทำอย่างไรต่อไปดี

“ไอ้นี่มันกล้าดียังไงว่ะมาขอเหล้ากู โดยไม่กล่าวคาถาให้ถูกต้อง คนเราเวลาจะทำอะไรต้องทำให้มันถูกต้องตามหลักจารีตประเพณี ต้องเข้าตามตรอกออกตามประตู ข้าถึงจะอนุญาตโว้ย ฮ่า ๆ ๆ” เสียงโมโหของปู่ตาผู้ทรงศีล ซึ่งเป็นหัวหน้าวิญญาณผีที่คุ้มครองคอยปกป้องดูแลประชาชน และนักศึกษาที่อยู่ในมหาวิทยาลัยนี้ กล่าวด้วยความไม่พอใจถึงสร้างสถานการณ์ที่ทำให้นักศึกษาหนุ่มรู้สึกว่าตนไม่พอใจ

          อุ้มนึกขึ้นได้ถึงพี่แนนพี่รหัสของสาวแสนสวยของตน ซึ่งเป็นคนที่งามทั้งกายและจิตใจ เธอรักษาศีลผวา และจะมีธรรมะมาสอนตนตลอด “หวังว่าพี่แนนเขาคงจะรู้คำกล่าวลาของถวายนะ” อุ้มหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาและเล่าให้พี่แนนฟังถึงสิ่งที่ตนต้องการให้ช่วยเหลือ

เมื่อแนนบอกบทสวดมนต์กล่าวคำลาของถวายเสร็จ อุ้มฟังแล้วก็จำไม่ได้ ทั้งตนก็ไม่มีปากกาสมุดจะจดบันทึก จึงบอกแนนไปว่า “พี่แนนครับ ผมจำไม่ได้” “พูดไปเลยครับอุ้ม ท่านปู่ตาของเราเขาใจดีเขาอนุญาตแน่นอน” แนนรุ่นพี่รหัสบอกน้องรหัสด้วยความหวังดี

ในขณะที่สายลมยิ่งกระโชกพัดแรงขึ้น แรงขึ้น เมฆมาจากทั่วสาระทิศก้อนน้อยใหญ่ “อากาศเริ่มไม่ค่อยจะดีแล้วครับพี่แนน ผมว่าท่านปู่คงจะไม่ยอมให้เหล้าขวดนี้ผมแน่ ๆ เอาอย่างนี้ได้ไหมครับ ผมขอวีดีโอคอลไลน์หาพี่แนนได้ไหมครับ” อุ้มแจ้งความต้องการของตนให้แนนช่วยเหลือ

          “สวัสดีค่ะท่านปู่ตา หนูชื่อแนนนะคะ นักศึกษาชั้นปีที่ ๒ วันนี้จะมาขออนุญาตกล่าวคำลาเหล้า ให้น้องชายนะคะ เอาแบบนี้เลยหรออุ้ม” แนนถามอุ้มด้วยความไม่แน่ใจในสิ่งที่ตนกำลังจะทำ “ครับพี่แนน กล่าวเลยครับปู่ตาท่านอยู่แถวนี้ท่านคงจะรับรู้และได้ยินครับ” อุ้มตื้นพี่รหัสสาวแสนสวยให้ช่วยตน

          “เสสัง มังคะลัง ยาจามิ ข้าพเจ้า ขอคืนเศษ อันเป็นมงคลนี้ ข้าพเจ้า ขอภัตต์ที่เหลือ ที่เป็นมงคลด้วยเถิด” อุ้มเอาโทรศัพท์ให้แนนวีดีโอคอลขอเหล้ากับปู่ตา บทสวดมนต์ถูกต้องชัดเจนจากเสียงนุ่ม ๆ หวาน ๆ ของนักศึกษาสาวชื่อแนน ทำให้ปู่ตาใจอ่อนและยินยอม แล้วลมแรง ๆ ก็ค่อย ๆ จางหายไป

          “ไชโย” อุ้มดีใจมากกล่าวขอบคุณพี่แนน พร้อมกับจุดธูปขอบคุณปู่ตา แล้วรีบนำเหล้าขวดเดียวที่หายากที่สุดในโลกในเวลานี้ ซึ่งเหมือนกับการงมเข็มในมหาสมุทร รีบกลับไปเลี้ยงเพื่อนตามเวลานัด

.........................................

จากหนังสือรวมเรื่องสั้น ใครในศาล

เรื่องสั้น เรื่อง คำกล่าวลา

เขียนโดย ก๋ามเอิญ คำ