เรื่องสั้น เรื่องที่ 11 เรื่อง อาหารป่า

อาหารป่า

          ช่วงเวลาของแสงอรุณที่กำลังโผลพ้นขึ้นมาให้ความสว่างไสวไปทั่วพื้นแผ่นดิน “เช้าวันนี้กูขอนัดประชุมพวกมึงทุกคน มาพร้อมหน้าพร้อมตากันไหม” “พร้อมครับ พร้อมค่ะ” วิญญาณภูตผีบริวาณทั้งหลายต่างพากับตอบท่านปู่ตา หัวหน้าวิญญาณที่คอยปกป้องคุ้มครองดูแลรักษาทั้งสิ่งที่เป็นมนุษย์และสิ่งที่ไม่ใช่มนุษย์ทั้งหลายในอาณาเขตบริเวณนี้

          “เราก็อยู่ที่นี่มาหายร้อยปีแล้ว รู้สึกดีใจที่มีบริวารเพิ่มขึ้นและน้อยลง บางท่านก็มาเพิ่มส่วนบางท่านเก่า ๆ ก็พากันสร้างบุญสร้างกุศลไปเกิดในภพภูมิที่ดีแตกต่างกันออกไปตามเส้นทางเดินของใครของมัน วันนี้เรามาฉลองกันหน่อยนะ เอ้า ชนแก้ว” วิญญาณผีปู่ตาจัดปาร์ตี้ฉลองเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้บริวารโดยมีภูตผีวิญญาณจากหมู่บ้านในละเวกใกล้ๆมาร่วมงานในครั้งนี้ด้วย

          “รังอะไรอยู่บนศาลหรอจ๊ะท่านปู่รูปหล่อ” จันทรวิญญาณผีรุ่นราวคราวเดียวกันกับปู่ตาซึ่งอาศัยอยู่ในศาลของหมู่บ้านถัดไปที่มาร่วมงานถามปู่ตาด้วยความสงสัย “อ่อ นี้รังไข่มดแกงจ๊ะน้องสาว” วิญญาณผีปู่ตาตอบ “รังใหญ่มากเลยนะคะ คงจะดูแลรักษาเป็นอย่างดี” “ใช่แล้ว พี่ดูแลรักษามาหลายสิบปีแล้วจ๊ะ แต่ก็ไม่ได้หวงนะ ใครขอก็จะให้ แบ่งปันกันไป” “ใจดีจังเลยจ๊ะ สมกับเป็นที่รักใคร่ของวิญญาณภูตผีทั้งหลายในบริเวณนี้” วิญญาณผีคุณยายจันทรกล่าวชื่นชมวิญญาณผีปู่ตาแล้วกล่าวลาพร้อมเดินทางกลับที่อยู่อาศัยของตนเอง

          ช่วงบ่ายอากาศร้อนจัด ไอแดดผาดเผาไปทั่ว ซึ่งก็เป็นธรรมดาของอากาศ ณ สถานที่แห่งนี้ มีสองตายายผ่านมานั่งพักบริเวณนี้ ปู่ตาได้ยินสองตายายคุยกัน และยายก็จุดธูปเหมือนมีเหตุด่วนเหตุร้ายให้ปู่ตาช่วยเหลือด้วยถ้อยคำที่ส่งเสียงแผ่ว ๆ ว่า “วันนี้ลูกออกมาหาของป่าไปขาย ไม่พบอะไรเลย ท่านปู่เอ้ย ลูกขอนั่งพักตรงนี้หน่อยก็แล้วกัน มาหาของป่าไปขายยังไม่ได้อะไรไปขายเลย ซวยซ้ำหวังมาหาอาหารลองท้องเอาดาบหน้ากับผัว แต่กลับไม่มีอะไรให้กิน นี้ลูกก็ยังไม่ได้กินอะไรกันตั้งแต่เช้า โอ้ย ๆ มีกันแค่สองตายาย ลูกเต้าก็ไม่มีกับเขา ถ้าท่านปู่ใจดีเวทนาสงสารพวกเราสองผัวเมีย ก็ช่วยให้เจอของป่าดี ๆ สักอย่างได้พอมีอาหารลงท้องต่อชีวิตด้วยเทอญ ลำพังแข่งขาก็ไม่ค่อยจะดีทั้งคู่ หาของป่าเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว ไม่รู้จะไปต่อทางไหน ช่วยลูกให้ได้พบเจอสิ่งดี ๆ ด้วยนะปู่นะ สาธุ”

          เมื่อปู่ตาได้ยินคำกล่าวของยายคนนั้นจบลงก็รู้สึกสงสารและเวทนา จึงตัดสินใจดลบันดาลให้ทั้งคู่เห็นรังไข่มดแดงขนาดใหญ่ที่อยู่บริเวณบนกิ่งของต้นตูมกาขนาดใหญ่ อยู่เหนือขึ้นไปบนหลังคาของศาลปู่ตา ทั้งคู่เห็นไข่มดแดงรังใหญ่บนต้นตูมกา ซี่งไม่เคยเห็นที่ใดมาก่อน รู้สึกดีใจมาก จึงคิดหาวิธีจะนำรังไข่มดแดงนี้ลงมา 

          “ยายใจเอ่ย วันนี้เรารอดแล้วแหละ เจอรังไข่มดแดงขนาดใหญ่นี้คงจะได้เป็นอาหารมากินได้ทั้งวัน และที่เหลือยังนำเอาไปขายต่อที่ตลาดต่อทุนชีวิตได้อีกด้วย” ตาอุ่นพูดกับยายใจด้วยความดีใจ “โอ้ย ขอบคุณปู่ตานะท่านปู่เอ้ย ศักดิ์สิ่งจริง ๆ ขออะไรก็ได้ปุบปับได้ดั่งใจจริง ๆ ” ยายใจยกมือกผวานาขอบคุณปู่ตา

          “ยายใจเอ้ย เดี๋ยวมานะ ปวดเหยี่ยวมาก ๆ อย่าพึ่งแหย่รังไข่มดแดงนะ แหย่ไม่เป็นมันจะพังก่อน ไปเหยี่ยวแถว ๆ นี้เดี๋ยวมา” ตาอุ่นพูดกับยายใจแล้วเดินจากไป

          ยายใจเห็นว่าตาอุ่นไปนานว่าจะไปตามไม่รู้ว่าตาอุ่นเป็นอะไรหรือป่าว แต่กลับได้ยินเสียงกลุ่มวัยรุ่นมาแถวๆบริเวณนี้ ยายใจกลัวมาคงจะเป็นกลุ่มวัยรุ่นออกหาของป่าเหมือนกัน กลัวว่าจะมาแย่งรังไข่มดแดงของตน ยายใจจึงตัดสินใจหาอุปกรณ์แล้วทำการแหย่ไข่มดแดงด้วยตัวเอง

          รังไข่มดแดงอยู่สูงทำให้ยายใจทำไม่ถูกวิธีและพลาดพลั้งในการแหย่ไข่มดแดง ไข่มดแดงส่วนหนึ่งยายใจนำมาได้ แต่อีกส่วนตกลงจากกิ่งของต้นตูมกาหล่นลงไปใส่ในบริเวณหลังของศาลปู่ตา แล้วกลุ่มวัยรุ่นที่ทำการหาของป่าอยู่ก็มาพบยายใจ ยายใจตกใจกลัวว่ากลุ่มวัยรุ่นนี้จะมาแย่งไข่มดแดงของตน จึงรีบเดินหนีไป 

           ในขณะนั้นตาอุ่นเดินมาพอดี ยายใจจึงถามว่า “หายไปไหนมา นานมาก ๆ เรารีบไปกันเถอะพวกวัยรุ่นนี้มาหาของป่ามันจะมาแย่งไข่มดแดงเรา ฉันหาแหย่ไข่มดแดงได้จำนวนหนึ่งแล้ว รีบไปกันเถอะ” ตาอุ่นกับยายใจจึงรีบจากไป

          ปู่ตานั่งอยู่ในบริเวณศาลด้วยอาการปวดแสบปวดคนไปทั่วทั้งร่างกาย เหตุกาณ์เกิดจากที่ยายใจแหย่ไข่มดแดงตกลงมาใส่หลังคาศาล แล้วมดเหล่านี้ก็พากันไต่เต็มศาลมากัดปู่ตาและบริวารวิญญาณผีตนอื่น ๆ ได้รับความเดือดร้อนถูกมดแดงกันกัดไปทั่วเป็นแผลไปทั่วร่างกาย

          ปู่ตาบ่นพึมพำ “นี้ละน้อคำโบราณสอนไว้ว่า ทำคุณบูชาโทษโปรดสัตว์ได้บาป ตั้งใจจะให้รังไข่มดแดงกับตายายคู่นั้น แต่กลับซวยซะเอง โอ้ย ๆ คัน ๆ”

.........................................

จากหนังสือรวมเรื่องสั้น ใครในศาล

เรื่องสั้น เรื่อง อาหารป่า

เขียนโดย ก๋ามเอิญ คำ