เรื่องสั้น เรื่องที่ 4 เรื่อง นักศึกษากะดึก

นักศึกษากะดึก

         “ทำงานเสร็จแล้วรีบกลับนะทุกคน ผมเป็นห่วง” อาจารย์กล่าวกับนักศึกษากลุ่มหนึ่งที่อยู่ช่วยงานด้วยความเป็นห่วง เวลาก็ล่วงเลยมาจนถึงเช้าวันใหม่ ตึกอาคารเรียนในช่วงกลางคืนคงจะไม่น่าอยู่เท่าช่วงกลางวันหรอก แต่ถ้ามันจำเป็นคงจะหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องอยู่

          เปิ้ลนักศึกษาสาวชอบอยู่ช่วยงานอาจารย์กับกลุ่มเพื่อนจนดึก ซึ่งไม่ยอมกลับหอพัก ถึงแม้ว่างานจะเสร็จแล้วและเพื่อน ๆ ก็แยกย้ายกันกลับหอพักไปพักผ่อน แต่เปิ้ลชอบอยู่ที่ตึกอาคารเรียนนานและดึกกว่าเพื่อน เพราะเธอเห็นว่าอินเตอร์เน็ตที่มหาวิทยาลัยช่วงเวลากลางคืนมีความเร็วแรงทะลุโลกไหนต่อไหนดี เธอเลยอยู่ทำงานและเล่นเกมส์ต่อเรื่อย ๆ ในทุก ๆ คืน

          “เปิ้ล เมื่อคืนมึงกลับกี่โมง” ฟางนักศึกษารุ่นราวคราวเดียวกันถามเปิ้ลด้วยความเป็นห่วง “ตีสามตีสี่นิแหละ” “โห้ พวกกูกลับเที่ยงคืนกว่า ๆ มึงนี้อยู่คนเดียวดึก ๆ ทุกคืน ไม่กลัวผีหรอว่ะ” ฟางถามเปิ้ลด้วยความหวาดกลัวนิด ๆ “เอ๋า กลัวสิแล้วมึงจะพูดทำไม” เปิ้ลตอบด้วยความรู้สึกกลัว ๆ เช่นเดียวกัน

          “ระวังนะโว้ย คืนนี้เป็นคืนวันเพ็ญ ระวังผีจะมาหลอกนะมึง” “โอ้ย อีฟางจะไปไหนก็ไปเลยมึง”เปิ้ลไล่ฟาง “นี้ก็จะตีหนึ่งแล้ว มึงไม่กลับพร้อมพวกกูหรอ ทำงานเสร็จแล้วหนิ” ฟางถามเปิ้ลด้วยความสงสัย “อีกนิดนึงว่ะ กูทำงานเดี่ยวยังไม่เสร็จเลยอยู่ที่หอพักกูอินเตอร์เน็ตมันช้า ห้องชมรมนี้สบายกว่าอยู่หอกูอีก แอร์ก็เย็นเน็ตก็เร็ว อีกสักพักกูค่อยจะกลับว่ะมึง” “เออ งั้นกูกับก่อนนะมึง” ฟางพูดเสร็จแล้วก็กลับหอกับเพื่อนคนอื่น ๆ เหลือเพียงเปิ้ลอยู่คนเดียวในห้องชมรมรักการอ่าน

          เวลาล่วงเลยมาไม่กี่ชั่วโมง เสียงหมา ก็หอนขึ้นเป็นระยะ ๆ เปิ้ลรู้สึกหวั่น ๆ ในใจลึก ๆ และรู้สึกปวดเหยี่ยวขึ้นมา “โหย มาปวดอะไรตอนนี้” เปิ้ลพูดกับตัวเองในใจแล้วก็เดินไปเข้าห้องน้ำ ระหว่างทางเดินเสียงหมาก็หอนตลอดทาง ดังขึ้นเรื่อย ๆ จนเปิ้ลต้องรีบทำธุระส่วนตัวในห้องน้ำให้เสร็จแล้วรีบกลับเข้ามาในห้องทำงาน ซึ่งเป็นห้องพักนักศึกษาชมรมรักการอ่าน เต็มไปด้วยห้องสมุดและมุมนั่งเล่นสบาย ๆ ให้นักศึกษามาค้นคว้าหาความรู้และท่องโลกอินเตอร์เน็ตความเร็วสูงทำงานได้ตลอดเวลา เพราะไม่มีนโยบายปิดตึกเปิดบริการนักศึกษาตลอด 24 ชั่งโมง 

          เสียงมาหอนดังขึ้นไม่มีทีท่าว่าจะหยุด เปิ้ลไม่รู้จะทำยังไง เริ่มสั่น ๆ กลัว ๆ จึงยกมือทั้งสองข้างขึ้น ตั้งจิตอธิฐานในใจว่า “สาธุ ปู่ตาเจ้าค่ะ อยู่ไหนค่ะ ได้โปรดมาคุ้มครองลูกช้างด้วยเทอญ สาธุ”  เมื่อเปิ้ลอธิฐานเสร็จเสียงหมาหอนก็หยุดไป แล้วในทุก ๆ คืนราวเกือบสัปดาห์ในช่วงเวลาที่เปิ้ลอยู่ทำงานดึกที่ตึก เปิ้ลก็จะตั้งจิตอธิษฐานขอพรให้ปู่ตามาคุ้มครองทุกคืน

          “อีเนตรมึงรู้ไหมว่าปู่ตาหายไปไหน” “เอ๋าไม่ได้อยู่ในห้องหรอ” “ไม่มี ช่วงนี้มึงลองสังเกตดูดีๆนะ ดึก ๆ ปู่ตาจะหายไปไหนไม่รู้ กูสังเกตมาหลายคืนแล้ว คืนนี้ก็เหมือนกัน กลับมาอีกทีก็ตอนเช้า ไม่เชื่อเองลองสังเกต ดูคืนวันพรุ่งนี้นะ” ผีสาวชื่อจันทร์บริวารที่อาศัยอยู่กับปู่ตาถามผีสาวชื่อเนตรบริวารที่อาศัยอยู่ด้วยกันเกี่ยวกับการหายตัวไปของปู่ตาบ่อยครั้งในเวลากลางคืน

          วันต่อมาเมื่อพระอาทิตย์ดกดิน แสงสว่างจากธรรมชาติเริ่มจากหายไป ผีสาวทั้งสองก็เริ่มสังเกต พฤติกรรมของปู่ตาว่า คืนนี้ท่านจะหายไปไหนอีกไหม “อีเนตรมึงลองไปดูบนเรือนสิ ปู่ตาอยู่ในห้องไหม” ผีสาวจันทร์บอกผีสาวเนตร “ปู่ตาเจ้าค่ะ ปู่ตาเจ้าค่ะ” ผีสาวเนตรตะโกนเรียกปู่ตาแต่ก็ไร้เสียงที่จะตอบกลับ

          “ไม่ตอบเลยมึง สงสัยไม่อยู่จริง ๆ ว่ะ” ผีสาวเนตรรีบมาบอกผีสาวจันทร์ “เห็นไหมกูบอกมึงแล้ว ปู่ตาหายไปไหนก็ไม่รู้ ช่วงนี้ชอบหายไปทุก ๆ วันโดยเฉพาะในตอนกลางคืน พวกเราลองช่วยกันหาปู่ตาดูสิ”

          “หาอะไรกันจ๊ะสาว ๆ” ผีชายชราชื่อศักดิ์ เป็นผีบริวารคนสนิทของปู่ตาถามผีสาวทั้งสอง “ก็หาปู่ตายังไงล่ะลุง” ผีสาวทั้งสองถามผีชายชราศักดิ์ด้วยความเป็นห่วงปู่ตา

          “โอ้ย จะไปหาทำไม ปู่ตาท่านกำลังสร้างอนิจสงส์ อยู่ที่ตึกอาคารเรียนนู้น มีนักศึกษาตั้งจิตอธิษฐานขอพรให้ปู่ตาไปคุ้มครองทุก ๆ คืนที่อาคารเรียนหลังใหญ่ ๆ กว่าเพื่อนในมหาวิทยาลัย ปู่ตาอยากสร้างอนิจสงส์จึงตามไปคุ้มครองทุก ๆ คืน” “จริง ๆ หรอจ๊ะ ปู่ตาท่านเป็นผีที่ดีจังเลย ขอบคุณจ๊ะลุง พวกหนูก็นึกว่าท่านหายไปไหน หมดห่วงแล้วล่ะจ๊ะ เดี๋ยวพวกหนูจะลองไปแอบดูจ๊ะ”

          ผีสาวทั้งสองตามไปแอบดูปู่ตาที่กำลังเฝ้าคุ้มครองนักศึกษาสาวอยู่ “โหยมึงอีเนตร ปู่ตาเรานี้ช่างเป็นผีที่แสนดีจังเลยเน๊าะ นักศึกษาขอพรอะไรก็ได้ ดูสิอีนางนี้มันคงจะกลัว อยู่ทำงานอะไรของมันดึก ๆ ทำไมไม่กลับที่พัก หน้าตาก็ขี้เหร่ไม่มีใครทำอะไรหรอก ดูสิปู่ตาต้องมาเฝ้าทุกคืนหน้าสงสารจัง” “สงสัยมันคงจะเป็นคนดี ปู่ตาท่านเลยมาคุ้มครองมั้ง เหมือนคำที่โบราณท่านเคยสอนไว้ว่า คนดีผีคุ้ม” ผีสาวจันทร์กล่าวกับผีสาวเนตร

          “เห้ย ๆ มึง ๆ ดูดี ๆ ปู่ตาคุยอยู่กับใครว่ะ” ผีสาวทั้งสองคิดว่าสถานที่แห่งนี้จะมีเพียงปู่ตาที่คุ้มครองนักศึกษาสาวอยู่ ไม่นึกว่า จะมีวิญญาณตนไหนอีก จึงพากันสังเกตสถานการณ์อยู่ห่าง ๆ

          “ตัวเองยังไม่ไปไหนอีกหรอจ๊ะ” “ไม่จ๊ะ เค้าก็อยู่เฝ้าอีนางหนูนี้ไง แล้วก็อยากอยู่เป็นเพื่อนตัวเองด้วย” “หรอจ๊ะ” วิญญาณผีคุณยายที่เฝ้าประจำตึกอาคารเรียนเดินออกมาจากมุมมืด ๆ อีกมุม

          “เค้านี้เป็นผีรูปหล่อน่าตาดี อยู่เพียงลำพัง เหงามาหลายร้อยหลายพันปี อยากจะมีใครสักคนอยู่เคียงข้าง ตัวเองสนใจไหมจ๊ะ ถ้าสนใจไปอยู่ที่ศาลกับเค้าไหม ศาลเค้าสวยงามมากเลยนะ มีห้องพักหลายห้องให้ตัวเองจับจอง ไปอยู่กับเค้าเถอะ ตัวเองจะมาอยู่เป็นผีเฝ้าตึกอยู่ตรงนี้ทำไมอย่างโดดเดี่ยวเดียวดาย” ปู่ตากำลังจีบผีคุณยายที่สิงสถิตอยู่ประจำอาคารเรียน

          “อ่อ กูรู้แล้วปู่ตาทำไมใจดีเหลือเกินมาเฝ้าคุ้มครองนักศึกษาสาวคนนี้ทุกคืนที่แท้เป็นอย่างนี้นี่เอง” ผีสาวเนตรกล่าวกับผีสาวจันทร์

 .........................................

จากหนังสือรวมเรื่องสั้น ใครในศาล

เรื่องสั้น เรื่อง นักศึกษากะดึก

เขียนโดย ก๋ามเอิญ คำ