รูปวาดไม่เหมือน
“ดีใจด้วยนะตั๊ก
ดีใจด้วยนะคะพี่ตั๊ก” หลายคนเดินผ่านมาทักทายและแสดงความดีใจกับตั๊ก
“โอ้โห้ แม่ใหญ่ตั๊กของเรา ปัจจุบันดำรงตำแหน่ง
ประธานนายกสโมสรคณะนิติศาสตร์ ดีใจด้วยนะจ๊ะที่รัก” ออยแฟนของตั๊กถือช่อดอกไม้ช่อโตมาแสดงความดีใจกับตั๊ก
“โหย ขอบคุณนะออย ไม่ต้องขนาดนี้ก็ได้” “อันที่จริงจะเอามาให้ปลอบใจนึกว่าจะแพ้คะแนนเสียงในการเลือกตั้งวันนี้แต่ชนะก็ยิ่งยินดีด้วย
อิอิ” “โถ่ ออย” ตั๊กทำหน้าไม่พอใจ “ล้อเล่นครับ” ออยแฟนหนุ่มหยอกตั๊กแฟนสาวนายกสโมสรคนใหม่ด้วยความน่ารักจนใคร ๆ แถวนั้นมองดูด้วยความอิจฉาในการแสดงความรักของเขาทั้งสอง
“ออยวันนี้พาตั๊กไปแก้บนหน่อยนะ” “บนให้ได้นายกกับปู่ตาหรอตั๊ก” ออยถามแฟนสาว “ใช่ ๆ อิอิ ตั๊กบนว่า จะวาดรูปไปถวาย
ออยช่วยวาดหน่อยนะคะ หนุ่มคณะสถาปัตย์ วาดรูปสวยอยู่แล้ว ช่วยตีกหน่อยนะคะ” ตั๊กส่งสายตาอ้อนแฟนหนุ่มให้ช่วยเหลือตน
กลางดึกคืนหนึ่งเริ่มมีสายลมกระโชกพัดไปมา
อากาศกำลังวิปริตแปรปวน ในขณะที่ตั๊กกำลังนั่งทำงานอยู่กับเพื่อน ๆ ใต้อาคารเรียน “เมฆฝนทำท่าว่าจะมารบกวนเราอีกแล้ว กลับหอกันดีกว่าเพื่อน ๆ พรุ่งนี้ค่อยทำงานกันต่อนะทุกคน” ตั๊กประกาศบอกเพื่อน ๆ แล้วรีบขับมอเตอร์ไซค์กลับหอ
ทางกลับหอของตั๊กจะผ่านบริเวณหน้าศาลปู่ตาพอดี ในขณะนั้นมีเสียงบางอย่างดังมาจากในศาล
ตั๊กชะลอความเร็วลงและมองเข้าไปในศาล เห็นเงาร่างสูงใหญ่ พร้อมกับใบหน้าที่เคร่งครึมอยู่ในศาลปู่ตาจ้องมามอง
แล้วเสียงนั้นก็ดังขึ้น เป็นเสียงสะท้อนก้องอยู่ในหู “รูปอะไรของมึงกูไม่ชอบ”
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ตั๊กสะดุ้งตื่น
เหงื่อไหลย้อนของตามศีรษะและใบหน้า “ฝันร้าย
เห้อ ขวัญเอยขวัญมา” ตั๊กพูดปลอบใจตัวเอง แล้วกดรับโทรศัพท์
“ฮัลโหลที่รักหลับยังจ๊ะ จะโทรมาบอกฝันดี” “ตัวเอง” ตั๊กเรียกออยในโทรศัพท์ด้วยน้ำเสียงสั่น
ๆ “ตัวเองเป็นอะไร” ออยถามตั๊กแฟนสาวด้วยความเป็นห่วง
ตั๊กเล่าความฝันของตัวเองผ่านทางโทรศัพท์ให้ออยฟัง ออยจึงปลอบใจแฟนสาว “ฝันร้ายจะกลายเป็นดีนะครับที่รัก ขวัญเอยขวัญมา”
“ท่านปู่ไม่ทำเกินไปหรอครับ” เสียงวิญญาณตาสม
ผีชราที่เป็นบริวารอยู่ศาลปู่ตา “ไม่โว้ย
อีนังนักศึกษาที่มันเป็นผู้นำมันมาบนขอกูไว้ จะวาดรูปที่เหมือนกูที่สุดมาจำลองให้ชาวบ้านดูเป็นขวัญตาว่า
ใบหน้าที่แท้จริงของกูเป็นเช่นไร แต่ดูสิ รูปที่มันนำมาวางไว้ในศาล รูปใครก็ไม่รู้
ทั้งแก ทั้งขี้เหร่ มันไม่ใช่กูโว้ย กูเลยไปเข้าฝันหามันไง
ให้มันเห็นใบหน้าที่ชัดเจนของกู จะได้รู้ไงว่าใบหน้าที่แท้จริงของกูเป็นยังไง ฮ่า
ๆ ๆ” ผีปู่ตาที่คุ้มครองอยู่ ณ มหาวิทยาลัยนี้ กล่าวกับบริวารว่าตนไม่พอใจในของถวายที่ตั๊กนำมาให้
“ตัวเองในความฝันดูเหมือนว่า ท่านปู่ไม่พอใจรูปที่เค้าเอาไปถวายจะทำยังไงดี” ตั๊กปรึกษาแฟนหนุ่ม “แล้วในความฝันตั๊กเห็นใบหน้าของปู่ตาไหม” “เห็นนะ แต่จำไม่ค่อยได้ น่าตาปู่ตาน่ากลัวมาก
คิ้วหนา ๆ ปากใหญ่ ๆ น่าตาครึม ๆ” “นั้นไงงั้นเราก็วาดจำลองออกมาใหม่แล้วเอาไปไว้ศาลปู่ตาเลย
คนจะได้เห็นใบหน้าที่แท้จริงของปู่ตา” ออยแฟนหนุ่มแนะนำแฟนสาว
“ไม่เอา ๆ น่ากลัวเกินไป น่ากลัวจริง ๆ ตั๊กอยากให้คนอื่นที่มาดูเขาเห็นว่า
ปู่ตา ที่คุ้มครองนักศึกษาและคนในมหาลัยเราทุกคน ไม่ได้น่ากลัว มีลักษณะน่าตาเหมือนหนุ่มหล่อในสเป๊กของสาวๆในมหาลัยหลายๆคน” ความคิดของตั๊กทำให้ออยกำลังคิดหาทางออกช่วยแฟนสาว “เอางี้ ออยจะวาดรูปใหม่ให้ แล้วเราเอาไปถวายกันใหม่นะจ๊ะที่รัก” “ออยจะวาดรูปอะไร”
ตั๊กถามแฟนหนุ่ม “เอาน่า
รับลองถูกใจทั้งตั๊กและถูกใจปู่ตาแน่นอน”
“ดังใหญ่แล้วนะท่านปู่ มีผู้คนเอาของมาถวายเยอะแยะเลย” ตาสมวิญญาณบริวารผีกล่าวชมปู่ตา “ก็เพราะผู้คนเหล่านี้เขาเห็นใบหน้าที่แท้จริงของกูไง
ฮ่า ๆ ๆ” ปู่ตาหัวเราะด้วยความพึงพอใจ “ท่านปู่ของเราดูพอใจไม่ใช่น้อย นี่ละเน้อที่เขาว่ากันว่า
ได่งามเพาะขนคนงามเพราะแต่ง ฮ่า ๆ” ตาสมวิญญาณบริวารผีพรีมพรัมกับตัวเองในใจ
“ออยนี่รู้ใจตั๊กที่สุดเลย วาดรูปเหมือนจำลองใบหน้าของปู่ตา ถูกใจตั๊กมาก
และคงจะถูกใจปู่ตาไม่ใช่น้อย ดูสิออยผู้คนหลั่งไหลกันมาแก้บน ปู่ตาคงจะพอใจ
ใครมาขออะไรช่วงนี้สมหวังไปตาม ๆ กัน” ตั๊กอมยิ้มด้วยความปลื้มปิติแล้วกล่าวขอบคุณออยแฟนหนุ่มด้วยความพอใจ
“ขอบคุณนะที่รักสำหรับรูปวาดพี่ณเดชก์
ที่นำมาจำลองใบหน้าที่แท้จริงของปู่ตา บุรษผู้คุ้มครองและปกครองนักศึกษาทุกคน”
.........................................
จากหนังสือรวมเรื่องสั้น ใครในศาล
เรื่องสั้น เรื่อง รูปวาดไม่เหมือน
เขียนโดย ก๋ามเอิญ คำ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น