เรื่องสั้น เรื่องที่ 6 เรื่อง คำกล่าวลา

คำกล่าวลา

          “เห้ย วันนี้วันเกิดมึงอย่าลืมเลี้ยงเหล้าพวกกูนะโว้ย พวกกูขอเหล้าและมะนาวเป็นกับแกล้ม เค้กไม่ต้องนะ เดี๋ยวพวกกูจะซื้อมาเซอไพรส์มึงเอง ฮ่า ๆ ๆ” ปอร์นบอกอุ้ม ทั้งสองเป็นนักศึกษาชั้นปีที่หนึ่ง ที่พึ่งผ่านการรับน้องมาโดยการถูกรุ่นพี่มอมเหล้ากับมะนาว เกิดติดใจขึ้นมาอยากลองกินอีกครั้งในวันเกิดอุ้ม

          น้ำ นักศึกษาสาวได้ยินเพื่อนชายนัดคุยกันเรื่องจะไปซื้อเหล้ามาฉลองวันเกิด นึกขึ้นได้จึงบอกเพื่อนทั้งสองว่า “วันนี้เป็นเข้าพรรษา ราชกิจจานุเบกษา ได้มีการเผยแพร่ประกาศสํานักนายกรัฐมนตรี เมื่อวานนี้ว่า ห้ามขายเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ทุกชนิด ใครฝ่าฝืนมีทาทั้งจำทั้งปรับเลยนะ พวกแกไม่ได้กินเหล้าหรอก ตำรวจออกตรวจไปรอบๆร้านขายของเลย สมน้ำน่า ไปซื้อนมมาฉลองกันนู้นไป” น้ำบอกเพื่อนแล้วเดินจากไป

          อุ้มวิตกกังวล ไม่รู้จะไปหาเหล้าที่ไหนมาเลี้ยงเพื่อน เขาหาร้านซื้อเหล้าอยู่หลายร้านแต่ก็ไม่มีร้านใดขายให้ ถึงแม้นจะซื้อในราคาแพงแค่ไหนก็ไม่มีร้านใดกล้าขาย กลัวว่าจะโดนจับ ตำรวจก็ออกตรวจไปรอบ ๆ บริเวณร้านขายของ

          จึงตัดสินใจกลับหอ ระหว่างทางอุ้มขับรถมอเตอร์ไซค์ผ่านหน้าศาลปู่ตา ซึ่งเป็นศาลศักดิ์สิทธิ์ที่ตั้งอยู่ในรั้วมหาวิทยาลัย อุ้มกดปุ่มบีบแตรทำความเคารพและหันหน้าเข้าไปเห็นอะไรบางอย่างที่ตนต้องการ นั้นก็คือ ขวดเหล้า ซึ่งตั้งอยู่เพียงขวด ด้วยความดีใจ อุ้มจอดรถมอเตอร์ไซค์รีบเดินเข้าไปบริเวณหน้าศาลปู่ตา แล้วพนมมือขึ้นพร้อมกล่าวว่า ท่านปู่ครับขอเหล้าขวดนี้หน่อยนะครับ

          พอพูดเสร็จก็ยื่นมือไปจับขวดเหล้าเพื่อจะกลับหอ ลมกระโชกพัดมาด้วยความแรงจากทิศทางใดไม่รู้ มากระทบใบหน้าของอุ้มเข้าด้วยความแรง ในขณะที่เมื่อสักครู่นี้บรรยากาศยังเป็นปรกติ ทำให้เสียงใบไม้ปลิวเสียดสีกันไปมาตามแรงลม อุ้มยืนนิ่ง ตกใจอึ่ง ท่ามกลางบรรยากาศช่วงกลางดึกที่วังเวง น่ากลัวเหลือเกิน “ต้องมีคำกล่าวลาใด ๆ ไหมนะ” อุ้มคิดในใจแล้วตนจะทำอย่างไรต่อไปดี

“ไอ้นี่มันกล้าดียังไงว่ะมาขอเหล้ากู โดยไม่กล่าวคาถาให้ถูกต้อง คนเราเวลาจะทำอะไรต้องทำให้มันถูกต้องตามหลักจารีตประเพณี ต้องเข้าตามตรอกออกตามประตู ข้าถึงจะอนุญาตโว้ย ฮ่า ๆ ๆ” เสียงโมโหของปู่ตาผู้ทรงศีล ซึ่งเป็นหัวหน้าวิญญาณผีที่คุ้มครองคอยปกป้องดูแลประชาชน และนักศึกษาที่อยู่ในมหาวิทยาลัยนี้ กล่าวด้วยความไม่พอใจถึงสร้างสถานการณ์ที่ทำให้นักศึกษาหนุ่มรู้สึกว่าตนไม่พอใจ

          อุ้มนึกขึ้นได้ถึงพี่แนนพี่รหัสของสาวแสนสวยของตน ซึ่งเป็นคนที่งามทั้งกายและจิตใจ เธอรักษาศีลผวา และจะมีธรรมะมาสอนตนตลอด “หวังว่าพี่แนนเขาคงจะรู้คำกล่าวลาของถวายนะ” อุ้มหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาและเล่าให้พี่แนนฟังถึงสิ่งที่ตนต้องการให้ช่วยเหลือ

เมื่อแนนบอกบทสวดมนต์กล่าวคำลาของถวายเสร็จ อุ้มฟังแล้วก็จำไม่ได้ ทั้งตนก็ไม่มีปากกาสมุดจะจดบันทึก จึงบอกแนนไปว่า “พี่แนนครับ ผมจำไม่ได้” “พูดไปเลยครับอุ้ม ท่านปู่ตาของเราเขาใจดีเขาอนุญาตแน่นอน” แนนรุ่นพี่รหัสบอกน้องรหัสด้วยความหวังดี

ในขณะที่สายลมยิ่งกระโชกพัดแรงขึ้น แรงขึ้น เมฆมาจากทั่วสาระทิศก้อนน้อยใหญ่ “อากาศเริ่มไม่ค่อยจะดีแล้วครับพี่แนน ผมว่าท่านปู่คงจะไม่ยอมให้เหล้าขวดนี้ผมแน่ ๆ เอาอย่างนี้ได้ไหมครับ ผมขอวีดีโอคอลไลน์หาพี่แนนได้ไหมครับ” อุ้มแจ้งความต้องการของตนให้แนนช่วยเหลือ

          “สวัสดีค่ะท่านปู่ตา หนูชื่อแนนนะคะ นักศึกษาชั้นปีที่ ๒ วันนี้จะมาขออนุญาตกล่าวคำลาเหล้า ให้น้องชายนะคะ เอาแบบนี้เลยหรออุ้ม” แนนถามอุ้มด้วยความไม่แน่ใจในสิ่งที่ตนกำลังจะทำ “ครับพี่แนน กล่าวเลยครับปู่ตาท่านอยู่แถวนี้ท่านคงจะรับรู้และได้ยินครับ” อุ้มตื้นพี่รหัสสาวแสนสวยให้ช่วยตน

          “เสสัง มังคะลัง ยาจามิ ข้าพเจ้า ขอคืนเศษ อันเป็นมงคลนี้ ข้าพเจ้า ขอภัตต์ที่เหลือ ที่เป็นมงคลด้วยเถิด” อุ้มเอาโทรศัพท์ให้แนนวีดีโอคอลขอเหล้ากับปู่ตา บทสวดมนต์ถูกต้องชัดเจนจากเสียงนุ่ม ๆ หวาน ๆ ของนักศึกษาสาวชื่อแนน ทำให้ปู่ตาใจอ่อนและยินยอม แล้วลมแรง ๆ ก็ค่อย ๆ จางหายไป

          “ไชโย” อุ้มดีใจมากกล่าวขอบคุณพี่แนน พร้อมกับจุดธูปขอบคุณปู่ตา แล้วรีบนำเหล้าขวดเดียวที่หายากที่สุดในโลกในเวลานี้ ซึ่งเหมือนกับการงมเข็มในมหาสมุทร รีบกลับไปเลี้ยงเพื่อนตามเวลานัด

.........................................

จากหนังสือรวมเรื่องสั้น ใครในศาล

เรื่องสั้น เรื่อง คำกล่าวลา

เขียนโดย ก๋ามเอิญ คำ